Ökse otugiller (Viscaceae) familyasından, ağaçların üzerinde yarı asalak yaşayan çeşitli bitkilere, özellikle de Viscum album’a verilen ad. Ökse otu, köke benzer yapılarını uzatarak ağaçların gövdesine tutunur ve bu ağaçların ürettiği besinle beslenir. Tutunduğu ağaçların topraktan emdikleri suyu alarak, bulundukları dalları zayıflatır ve kuruturlar. Yapışkan, jölemsi bir kabukla kaplı olan tohumlar, kuşlarla taşınır ve böylelikle çevreye dağılırlar. Avrupa ve Amerika’da farklı türleri vardır.

(1884 Gönen - 1920 İstanbul) Türk öykü yazarı. Çağdaş Türk öykücülüğünün öncülerindendir. Öğrenimine Gönen’de başlayan Ömer Seyfettin, Ayancık’ta ve annesiyle birlikte geldiği İstanbul’da Aksaray’daki Mekteb-i Osmaniyeye devam etti. Eyüp’teki Baytar Rüşdiyesini bitirip, Kuleli Askerî İdadîsine yazıldı. Bir süre sonra da Edirne Askerî İdadîsine geçerek öğrenimini burada tamamladı. 1903-1910 tarihleri arasında İzmir’de teğmen, daha sonra üsteğmen olarak Rumeli’de görev yaptı. Askerlikten ayrılıp Selânik’e gitti ve Genç Kalemler Dergisi’nde yazmaya başladı. Balkan Savaşı’nda tekrar subay olarak orduya döndü. Yunan güçlerinin elinde bir yıl kadar esir kaldı. Esareti sırasında da öykü yazmaya devam ederek bunları Halka Doğru, Türk Yurdu ve Zakâ dergilerinde yayımladı. İstanbul’a dönünce ordudan ikinci kez ayrılıp, ölümüne kadar Kabataş Lisesinde edebiyat öğretmenliği yaptı.
Servetifünun Edebiyatı’nın ağdalı Arapça ve Farsça kavramlarla yüklü diline karşılık, hikâyelerinde arı Türkçeyi kullanan Ömer Seyfettin, bu konuda yeni bir akımın öncüsü oldu. Genç Kalemler dergisinde yayımladığı ilk hikâyeleriyle ün kazanmaya başladı. Öykülerinin konusu genellikle toplumsal yaşamdı. Öykülerinde doğal Türkçenin yanı sıra millî uyanışa, Türk toplumunun özünü kuran yerli ve gelenekçi unsurlara, tasvir ve yorumdan çok olaya, olayı doğuran ilkelere önem verdi.
Ömer Seyfettin’e göre öykü ve romanda amaç, gelenekleri olduğu gibi işlemek, olayları göründüğü gibi göstermek olmalıydı. Bazı öykülerinde Balkan Savaşı’nın yanı sıra millî uyanışa, Türk toplumunun millî özelliklerine değindi. Bulgar ayaklanmasında ve Balkan Savaşı’nda çekilen acıları açık bir dille anlattı. Öykülerinde, halk deyimleri, halk fıkra ve masalları geniş bir yer tuttu. Ömer Seyfettin, öykülerinde, genellikle anıları, halk inançlarını, tarihî olayları ve toplumun bozuk düzenini işledi. Seçtiği konular kendisinden önceki yazarlarda çoğunlukla olduğu gibi yalnız İstanbul’da geçmedi, yurdun her bucağında yaşayan insanlar ve yaşayışları bu öykülerde yer aldı.
Ömer Seyfettin’in dili yumuşak, anlatımı akıcı ve kolaydır. Genellikle tarih ve toplum konularını işleyen yazılarında, düşünce ağır basar. Bazı hikâyelerinde duygusal izlenimler ön plâna çıkar.
Başlıca yapıtları şunlardır:
Tarih Ezelî Bir Tekerrürdür (1910), Harem (1918), Efruz Bey (1919)

(1914 Kayseri - 1992 Ankara ) Türk şairi. Kayseri İlköğretmen Okulunu bitirdi. İlkokul ve ortaokul öğretmenliği yaptı. Ulus gazetesinde ve Basın Yayın ve Turizm Genel Müdürlüğünde çalıştı. İstanbul’da kimi okullarda öğretmenlik yaptı. Çocuk edebiyatı dalında verdiği ürünlerle tanındı.
Başlıca yapıtları şunlardır:
Şiirleri; Dağınık Deyişler (1963), Bir Çölde Kaybolan Su (1934), Ergenekon’dan Doğan Güneş (1935), Tılsım (1947), çocuk şiirleri ve masalları; Çocuk Şiirleri (1942), Çocuklara Sevgi Şiirleri (1945), Sevgi Bahçesi (1963)

(1938 Kütahya - 1984 Amsterdam) Türk oyun yazarı. Kütahya Lisesini bitirdi. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Bölümünde okurken Almanya’ya gitti. Doğu ve Batı Berlin’de beş yıl epik tiyatro öğrenimi yaptı. Yurda dönünce, halk oyuncuları topluluğuna katıldı. Ankara Birlik Tiyatrosunu kurdu. Özel tiyatrolarda yönetmenlik yaptı. Almanya’da kurduğu El Kapısı Tiyatrosunun çalışmalarını yönetirken kalp krizinden öldü.
Oyunlarında toplumcu bir çizgi izledi. Sınıfsal çözümlemelere ağırlık verdi. Toplumsal sorunları, tiyatro diliyle aktarmada büyük başarı sağladı. Oyunları çeşitli kuruluşlarca ödüllendirildi.
Başlıca yapıtları şunlardır:
Göç “Almanya Defteri”, Asiye Nasıl Kurtulur?, Oyun Nasıl Oynanmalı?, Zengin Mutfağı, 1941, 1942′den İnsan Manzaraları, çocuk kitabı; Masalın Aslı (1977,1989)

Kişilerin yaşama atılmadan, iş ve meslek kollarında çalışmaya başlamadan önce, okul ya da okul niteliği taşıyan yerlerde, genel ve özel bilgiler bakımından yetişmelerini sağlamak amacıyla, belli yasalara göre düzenlenen eğitim.

Herhangi bir konuyu, düşünceyi, özdeyişi herkesin bildiği özlü sözlerle açıklama tekniği.
Örnek verme yoluyla bellekte canlandırma sağlanır, anlatılanların kavranması kolaylaştırılır. Özellikle açıklama yazılarında çok başvurulan bir yoldur. Örneklendirme, düşüncenin daha da güçlendirilmesi için o durumla ilgili başka olaylardan söz edilmesidir. Örneklendirme, anlatımın daha kolay yolla anlaşılmasını sağlar.
Örnek
Okuyamamış, cahil kalmış insanlar aslında doğdukları gibi büyümüş, kendileri ve toplum için daha yararlı işler görecek biçime sokulamamış kimselerdir. Oysa insanlar genç iken bir biçime sokulabilirler.
Yukarıdaki yazının son tümcesi örnekleme yapılarak aşağıdaki gibi düzenlenebilirdi.
Okuyamamış, cahil kalmış insanlar aslında doğdukları gibi büyümüş, kendileri ve toplum için daha yararlı işler görecek biçime sokulamamış kimselerdir. Oysa insanlar genç iken bir biçime sokulabilirler. Ağaç yaş iken eğilir.
Çalışkan, üretmekten haz duyan kişiler önünde sonunda başarıya ulaşırlar. Çünkü işleyen demir ışıldar

(1928 Zara - 1980 Ankara) Türk yazarı. Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesini bitirdikten sonra, Almanya’da dinler tarihî ve etnoloji üzerine doktora yaptı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde etnoloji profesörü oldu. Yeditepe ile Varlık dergilerinde öyküleri ve eleştirileri yayınlandı. Sahnelerimizde yazdığı iki oyunu sahnelendi. Daha çok etnoloji alanında inceleme kitapları yayınladı.
Başlıca yapıtları şunlardır:
İncelemeleri - araştırmaları; Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (1966), Etnoloji Sözlüğü (1971), 100 Soruda İlkelerde Din, Büyü, Sanat, Efsane (1971), Anadolu Folklorunda Ölüm (1971), Budunbilim Terimleri Sözlüğü (1973), Türk Halkbilimi (1977), Geleneksel Kültürümüzde Çocuk (1979), oyunları; Kurt (1964/65), Pirinçler Yeşerecek (1969).

Orta kulakta bulunan ve çekice bağlanarak ses dalgalarını üzengiye ileten kemik.

Eklem bacaklılar (Arthropoda) şubesinin, örümceğimsigiller (Arachnida) sınıfının, örümcekler (Araneida) takımındaki türlere verilen genel ad. Göğüs-baş bölgesiyle karın bölgesi arasında dar bir bel kısmı vardır. Üyeleri 6 çifttir.
Örümcekler zehir bezleri taşır. Türkiye’de insanları zehirleyen türlerine rastlanmamıştır.
Güney Amerika’da yaşayan bazı türlerinin zehirleri, bilinen en güçlü zehir türüdür. Büyük örümceklerin zehri, tahminlerin aksine, daha az güçlüdür. Küçük örümcekler daha tehlikelidir. Örümceklerin hepsi yırtıcıdır. Başlıca besinlerini böcekler oluşturur. Ağ yaparlar ve bu ağlara takılan böcekleri yerler.
Örümcekler ilke olarak kara hayvanlarıdır. Yalnız birkaç cinsi suda yaşar. Dünyanın birçok bölgesine yayılmışlardır. Ülkemizde de çeşitli türleri bulunur.

Bir yazarın kendi yaşamını anlattığı yazılar. Otobiyografi de denir. Otobiyografi, Fransızca bir terimdir. Oto (kendi kendine) ve biyografi (yaşam öyküsü) sözcüklerinin birleşmesiyle oluşmuştur. Amerikalı yazar Jack London’ın Martin Eden adlı yapıtı otobiyografik bir yapıttır. Biyografiden ayrı yanı, yazılış biçimindedir. Biyografi, tanınmış kişilerin yaşam öyküsünün bir başkası tarafından yazılması biçiminde ortaya çıkar. Otobiyografideyse yazarın kendi yaşam öyküsünü kendisinin yazması söz konusudur. Birinci kişili bir anlatımın olması nedeniyle, öz yaşam öyküsü, anıyla benzeşir. Öz yaşam öyküsünde de anıda da yazarın içtenliği söz konusudur. Buna karşılık, öz yaşam öyküsünde, anıda olduğu gibi yazarın dönemini yansıtma amacı yoktur. Öz yaşam öyküleri, kişinin diğer insanlar tarafından bilinmeyen yönlerinin, ünlü olduğu alan dışındaki yaşamının tanınmasını, geçmişinin -en doğru kaynaktan- öğrenilmesini, hakkında söylenen ya da bilinenlerin bir kez de bizzat kendisi tarafından aktarılmasını, alanındaki başarısını nelere borçlu olduğunu ve nasıl kazandığını ifade etmesini sağlar. Kişinin gelecek kuşaklar tarafından tanınmasına yardımcı olur. Alanının önde gelen kişilerinin öz yaşam öykülerini yazmaları, onların diğer insanlara olumlu örnek olması bakımından son derece önemlidir. Çoğunlukla birinci tekil kişi anlatımı benimsenir. Özneldir. Anı ve yaşantılara dayanır. Yazarın eklemek istediği belge ve fotoğraflarla desteklenebilir.